اما ای یاس ملون!
یادش بخیر پارسال همین موقع ها.
سر اومد زمستون زمزمه می کردیم. کلا همه زندگیمون شده بود امید. امید به اینکه...
افسوس که پیش چشممان رویا را سر بریدند تا حقیقت نشود و آزارشان ندهد.
چقدر حال و هوای این روزها عجیبه. نکنه قراره آخر و عاقبت همه تلاش های امیدوارانه به همین جا ختم شه؟ از این روزهای خرداد شور عجیب و غریبی را به خاطر می آورم که پیشتر نداشتم. اما فکر عاقبتش را که می کنم...
+ نوشته شده در پنجشنبه سی ام اردیبهشت ۱۳۸۹ ساعت 10:16 توسط زاغچه
|
بگو